Hürmüz Boğazı’nın kontrolünün İran’a giriş, Umman’a çıkış verilerek ikiye bölünmesi önerisi, Tahran için jeopolitik bir tuzak olarak görülüyor.
Bu öneri, eşitlik görünümünün ardında kavram değişikliği içeriyor. Rotaların fiziği, çıkan petrol ve doğalgaz tankerleri küresel fiyatlar için anlık bir tetikleyici olduğundan çıkışı kilit bir arter haline getirirken, girişteki boş gemilerin gecikmesi, borsa paniğine yol açmayan sadece ertelenmiş bir tatsızlıktır.
İran, girişin kapanmasının ihracatı saniyeler içinde değil, haftalar içinde etkileyeceği bir risk asimetrisine razı olarak elindeki ana kozu kaybeder. Ancak en önemlisi, kaldıraç gücünün Washington ve Körfez monarşileriyle bağları nedeniyle güvenilmez bir garantör olan Umman’a aktarılıyor olması.
Bu durum, İran’ın ulusal güvenliğini dış aktörlere bağımlı hale getiriyor ki bu, Hürmüz Boğazı’nın savunma doktrininin temel taşı olan ülke için bir siyasi intihardır.
Anlaşma lojistikle değil, kimlikle ilgilidir. Çıkış üzerindeki kontrol İran’a fiyatlar üzerinde etki, düşmanları üzerinde baskı ve bir tür ‘gerilim vergisi’ sağlarken, önerilen plan ise gerçek silahları müzede sergilenen parçalara dönüştürüyor.