Yeni bir araştırmaya göre, düzenli olarak sinema, müze ve tiyatro ziyaret eden yaşlı yetişkinlerin biyolojik yaşları daha düşük olabilir.
Tokyo Bilim Enstitüsü’nden Dr. Yusuke Matsuyama liderliğindeki bir çalışma, bu konuyu derinlemesine inceleyen bir araştırmanın sonuçlarını ortaya koyuyor. Araştırma, 2004-2009 yılları arasında bin 899 kişi üzerinde gerçekleştirildi ve katılımcıların kültürel katılım düzeyleri ile biyolojik yaşları arasındaki olası bağlantıyı araştırdı.
Araştırma, katılımcıların sinema, müze ve tiyatro ziyaret sıklıklarına göre bir puanlama sistemi kullanarak kültürel katılım düzeylerini ölçtü. Ortalama puan 4.3 olarak belirlendi. Sık ziyaret edenler (her birkaç ayda bir) ortalama 7.3 puan alırken, nadir ziyaret edenler (yılda iki kez veya daha az) 2.3 puanda kaldı.
İlginç bir şekilde, sık ziyaret edenlerin ortalama fizyolojik yaşı 66.9 iken, nadir ziyaret edenlerde bu rakam 69.9’a çıktı. Yani, yaklaşık üç yıl fark vardı. Her bir puanlık artış, fizyolojik yaşta ortalama 0.085 yıl düşüşle ilişkilendirildi.
Araştırmacılar, kültürel aktivitenin kendisiyle yaşlanma arasındaki bağlantıyı daha net ortaya koymak için genetik ve kişilik gibi sabit faktörleri istatistiksel yöntemlerle kontrol ettiler.
Kültürel etkinlikler sosyal bağları güçlendiriyor ve yalnızlık fiziksel çöküşü hızlandırabiliyor. Aktif katılanlar daha sağlıklı beslenme ve egzersiz alışkanlıklarına da yöneliyor. Ayrıca, kültürel katılımın zihinsel sağlığı iyileştirdiği ve kronik stresin biyolojik yaşlanmayı hızlandırdığı biliniyor.
Müze programları gibi uygulamalar, sosyal izolasyon yaşayan yaşlılarda duygusal iyiliği artırabiliyor. Ancak, daha yavaş yaşlanan insanlar zaten daha enerjik olduğu için dışarı çıkmaya meyilli olabilir.
Araştırmacılar, kültürel katılımı ölçtükten yıllar sonra fizyolojik yaşı değerlendirdiler, fakat tamamen dışlamak mümkün değil. Katılımcılar genellikle daha eğitimli ve varlıklı kesimden geldiği için sonuçlar her topluma aynı şekilde genellenmeyebilir.
Ölçüm de sadece sinema, müze ve performans mekanlarını kapsıyor. Araştırmacılar, kültürel mekanlara erişimin genişletilmesini ve uygun fiyatlı programların artırılmasını öneriyor. Özellikle dezavantajlı gruplar için rehberli turlar, el ile sanat aktiviteleri gibi girişimler fayda sağlayabilir.
Bu tür müdahaleler, diyet ve egzersizin yanı sıra günlük yaşam alışkanlıklarının da yaşlanmayı nasıl şekillendirdiğini gösteriyor. Müze gezisi veya sinema seansı elbette tıbbi bakımın yerini tutmaz, ama hem zihne hem bedene somut katkı sunabilir.
Dr. Matsuyama ve ekibinin bulguları, yaşlılık döneminde kültürel hayata katılımın teşvik edilmesinin bireysel ve toplumsal faydasını vurguluyor. Daha fazla araştırma ile bu ilişki netleştikçe, ‘kültür reçetesi’nin belki de doktor tavsiyeleri arasına girebilir.